Ploegmaats Bloggie

We zijn inmiddels over de helft, we hebben Engeland gedag gezegd en verwelkomen Schotland, vandaar even een klein bloggie van de Ploegmaats.

De grand depart – koersverloop

Dit was voor ons echt fantastisch. Toen we een half jaar geleden begonnen met het opzetten van dit project hadden we nooit en te nimmer durven hopen dat ons vertrek zo groots zou zijn. De Smedestraat is volgens mij nog nooit zo druk geweest op een zaterdagochtend. Met een mooi peloton van zo’n 50 man hebben we de eerste kilometers afgelegd richting Schotland. Het weer was perfect, Piet Paulusma gaf het fietsweer een 9 en het BBQ weer zelfs een 10, daarbij hadden we een heerlijk windje in de rug. Naarmate de koers vorderde keerden steeds meer mensen terug richting huis om tot aan Groede met zo’n mannetje of 20 over te blijven, stuk voor stuk allemaal helden! Een etappe van zo’n 175 km, de meesten hadden zelden zo ver gefietst.

De grootste held van de dag was misschien wel Tim Stokman, broer van ploegmaat Frenk en bovendien met zijn bedrijf Barnsteen een van de hoofdsponsors. Tim zat bij deze proloog namelijk bij de juiste waaier. Op de waterkeringen in Zeeland ging eindelijk echt het gas erop. Renners vielen eraf met bosjes en het werd op gegeven moment flink op de kant gezet. Velen mistten de slag, maar Tim niet, die zat erbij, je moet het maar doen.

Eén taak

Na Groede moesten we het met z’n 5en doen. Neal, Frenk en Pim op de fiets en Robin en Seppe in de camper als ploegleiders. Op zich leek de taakverdeling vrij duidelijk, de fietsers fietsen naar de volgende plek, de ploegleiders rijden de camper naar de volgende plek en daar zien we elkaar weer. Kan eigenlijk niet misgaan toch? Behalve als je vergeet te tanken! In de rij richting de ferry van Duinkerken naar Dover kreeg de motor van de camper het een beetje moeilijk en bleek dus de diesel op te zijn. De sfeer sloeg om van uitgelaten, naar ongeloof naar schrik. We MOESTEN deze ferry halen, anders lag ons hele plan in de war. De spanningen liepen hoog op, verwijtende blikken naar elkaar bleven niet uit. Wat moesten we doen?! We hadden maar één optie, we moesten diesel bietsen bij de auto’s rondom ons. Na een aantal mensen gevraagd te hebben bleek een Duitse man die achter ons stond zo aardig te zijn om ons wat diesel uit zijn camper aan te bieden. We moesten het alleen wel even overhevelen uit zijn tank. Het was aan Seppe de schone taak om de slang aan zijn mond te zetten en de diesel eruit te zuigen. Net op het moment dat het eerste beetje diesel in de keel van Seppe schiet komt er glimlachend een man aangelopen met een tankje diesel: ‘hebben jullie dit soms nodig? Ik wilde alleen even zien hoe hij dit deed.’ Zei hij lachend en wijzend naar Seppe. YES! Deze man was onze held van de dag en wij konden onze trip voortzetten in Dover. Het kostte ons slechts twee Ploegmaats wielerpetjes.

De ploegleiders hebben zich overigens na dit voorval geweldig gerevancheerd, er wordt heerlijk gekookt, de prachtigste campings worden geregeld en soms worden zelfs onze pakjes gewassen. Bij deze een compliment voor onze geweldige ploegleiders dus.

Op die fiets

Dan nu de vraag die natuurlijk op iedereens lippen brand. Hoe gaat het fietsen?! Wordt er nog gekoerst? Gekoerst wordt er natuurlijk niet echt, het is tenslotte geen wedstrijd. Een enkele keer wordt er wel eens hard een bergje op geknald, (voornamelijk door Frenk die zich dan niet kan inhouden) waarop Neal dan, verre van onder de indruk, mompelt: ‘hm, John o’Groats is nog ver.’

Het fietsen gaat dus goed, conditioneel gezien redden we het tot nu toe prima en de benen voelen goed. Wat eigenlijk het meeste malheur veroorzaakt zijn pijntjes aan het zitvlak of aan de nek, maar het is zeker nog te doen.

Gretna

Inmiddels in Schotland aangekomen gaat het weer ook een rol spelen, we fietsen nu al 3 dagen door de regen en het begint ook al flink te waaien. We wisten natuurlijk dat Schotland niet bekend staat om mooi weer maar dat maakt het er niet minder leuk op. De dorpjes lijken steeds grijzer te worden maar het landschap steeds groener. Het eerste dorpje in Schotland was Gretna Green, wat ook wel bekend staat om de vele huwelijken die hier voltrokken worden, ruim 5000 per jaar, wat gelijkstaat aan 1 op de 6 huwelijken in Schotland! Wij waren zelf nog getuige van een huwelijk tijdens ons diner aldaar, wat het totaal aantal gasten op deze treurige bruiloft bijna verdubbelde…

3 gedachten over “Ploegmaats Bloggie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *